Zwarte pistes in Méribel en in Les 3 Vallées

Ontdek de meest uitdagende zwarte pistes van Méribel en van het skigebied Les 3 Vallées, ideaal voor gevorderde skiërs en liefhebbers van sensatie. Deze routes bieden technische gedeelten en spectaculaire panorama's, die Méribel verbinden met Courchevel, Les Menuires, Val Thorens en Orelle. Perfect om uw grenzen te verleggen en intense afdalingen te beleven, de zwarte pistes van Les 3 Vallées behoren tot de onmisbare ski-ervaringen in de Franse Alpen.

De 3 Vallées zijn een geliefde bestemming voor ervaren skiërs. Hier bieden wij u een veelheid aan plekken die u zullen uitdagen: noordelijke kommen, hellingen van 40°, poedersneeuwen en couloirs. Ons skigebied heeft een dosis "sensatieskiën" in petto, speciaal voor jullie, de fervente skiliefhebbers.

Het is niet nodig om Worley of Pinturault qua tijd te kunnen evenaren om deze routes te volgen. U hoeft geen professionele skiër te zijn. Wel heeft u een goed basisniveau nodig.

Voordat u aan de hier vermelde routes begint, zorg ervoor dat uzelf en de mensen met wie u skiet:

  • Een goed skiniveau hebben: overal kunnen skiën, onder alle omstandigheden en met souplesse. Als u zich niet op uw gemak voelt op een zwarte piste vol bulten, kunnen deze routes gevaarlijk voor u zijn.

  • Een goede fysieke conditie hebben.

  • In het volledige bezit zijn van hun vermogens: niet moe zijn, helder van geest zijn en zeker niet onder invloed van alcohol/verdovende middelen.

  • Als u off-piste skiet: U moet uitgerust zijn met een lawinedetector, een schep en een sonde. U moet ook operationeel zijn wat betreft het zoeken naar lawine-slachtoffers (dus een opleiding hebben gevolgd).

Wees voorzichtig.

Bij de minste twijfel, neem geen risico's. Maak liever een afspraak bij de dichtstbijzijnde skischool: U vindt er bekwame instructeurs die u naar meer zelfstandigheid zullen begeleiden.

Zullen we u een kleine rondleiding geven?

🏴 La Grande Rosière

Het is een wild gebied gelegen aan de rand van het skigebied, ver van de drukte en de files van onze stedelijke valleien. Op de stoeltjeslift zult u merken dat zich achter u een prachtig uitzicht ontvouwt op de Vallée de Méribel en meer bepaald op het dorp Mottaret.

Ga uw gang, stap rustig uit en kijk naar het landschap. U staat nu voor deze lange rechte afdaling. Deze plek is geliefd bij poedersneeuwfanaten: De piste is niet geprepareerd! Inderdaad, zodra de omstandigheden goed zijn (lees "gevuld met verse sneeuw"), verandert deze piste in een poedersneeuwveld.

Ga ervoor, neem snelheid en begin met het snijden van de bocht: Deze piste is gemaakt voor grote bochten. Als de verse sneeuw aanwezig is, kunt u fonteinen van sneeuw opwerpen. En misschien zelfs de beroemde foto "ansichtkaartbocht" maken, die uw vrienden jaloers zal maken!

Hoewel het grootste deel van de bochten van deze piste zacht zijn en op hoge snelheid kunnen worden genomen, zult u toch enkele bochten vinden die steiler zijn dan andere. Een ervan, gelegen na een steile helling, zou u in staat moeten stellen om uw capaciteiten in "gesneden" bochten te testen.

Afspraak bij de Grande Rosière via de Pas du Lac, Saulire of Vizelle.

🏴 La Face

Dit spreekt voor zich, nietwaar? Deze mythische piste was het toneel van de afdaling tijdens de Olympische Winterspelen van Albertville in 1992. Tientallen skisters (het betrof de vrouwenwedstrijd) streden om de beste tijd op deze steile en uitdagende piste.

Deze legendarische piste laat u afdalen richting het dal van Méribel, goed zichtbaar, beneden.

Neem de stoeltjeslift Olympic, die brengt u naar de top van de Roc de Fer. U bevindt zich op de bergkam tussen Saint Martin de Belleville en Méribel, aan de rand van het skigebied. Over het algemeen bezorgt het vooruitzicht van deze helling u een kleine rilling over de rug.

Het enige wat u nog rest is vertrekken: Voor u deze grote kom met ongeprepareerde sneeuw. Net als bij de start van een afdaling, duwt u zich af met uw stokken en daar gaat u! Vanaf de eerste bochten voelt u de adrenaline. Maar uw bovenbenen brengen u tot de orde, de technische moeilijkheid en de snelheid dwingen u om uw technische en fysieke reserves aan te spreken om dit tempo vol te houden tijdens de afdaling.

We raden u aan om 's ochtends vroeg te komen, wanneer de zon de sneeuw lichtjes zachter maakt

🏴 Le couloir Tournier

Hij heeft er meer dan één doen wankelen. Beroemd om zijn waanzinnige gemiddelde hellingspercentage van 38%, zorgt de "Tournier" ervoor dat "de benen trillen". Voordat u aan het moeilijke gedeelte begint, ziet u een prachtig uitzicht over de vallei.

Maak gebruik van de rit in de cabine om de staat van de couloir te controleren. Dit soort couloir kan namelijk volledig veranderen afhankelijk van de staat van de sneeuw. Het kan variëren van een poedersneeuwhelling tot een helling met harde en ijzige bulten.

Ga ervoor! U volgt eerst een bergkam met een zeer open uitzicht. Vervolgens duikt u links deze grote schaduwrijke couloir in. Bij de eerste bochten hoort u het geluid van uw spatels die door de sneeuw snijden en een perfecte boog vormen. U rijdt de ene na de andere sprong-bocht terwijl u tussen de sneeuwheuvels slalomt, op zoek naar de beste lijn.

Om te stoppen, geeft u de voorkeur aan de onderste helft van de couloir die meer open en minder steil is. Inderdaad, u bereikt snel het einde van het steile en smalle gedeelte. De rotswanden verdwijnen en het dal opent zich naar een grotere, zonovergoten vallei. Ontspan uw benen.

Bereik de couloir Tournier via de telecabine Saulire.

🏴 La Vertical Experience, Ibex

Begin aan het begin met een zachte afdaling met uitzicht op de vallei, en duik vervolgens in een steilere kom, onderbroken door breuken. Hooggebergte-sfeer gegarandeerd: u ziet rechts een rotswand en links de rotsen. Enkele bochten lager opent de kom zich en maakt plaats voor een groot veld (met poedersneeuw?) en een zachtere helling.

Als uw bovenbenen het nog volhouden, zult u het waarderen om op dit laatste deel van de afdaling gas te geven, om indruk te maken op het publiek.

De couloir van de Ibex (voorheen steenbok) onthult zijn potentieel op dagen met verse sneeuw.

Verzamelen bij de top van de stoeltjeslift Bouquetin / Roc des 3 Marches.

🏴 Chanrossa

Gelegen aan de rand van het skigebied van Courchevel, ligt deze piste ver van alles. U bevindt zich aan de voet van de Aiguille du Fruit, de plaatselijke reus, die iedereen van bovenaf overziet (3051 meter hoogte).

U begint met een grote start in "komma"-vorm naar rechts, met een gematigde helling, die u in de duisternis zal dompelen. Daarna volgt het elkaar op: de helling begint en werpt u op een breuk, die u, eenmaal gepasseerd, naar een grote helling zal brengen, met uitzicht op de wilde kant van het station (de Aiguille du Fruit aan uw linkerkant). Neem snelheid, kies uw lijn en laat uw dijen werken.

Aan het einde van het rechte stuk zal een grote bocht naar rechts uw vermogen om snel en krachtig te draaien testen. Daarna is het een glooiende en rustige schuss, die u terugbrengt naar de liften Chanrossa en Marmottes.

Om er te komen, gaat u naar de lift Chanrossa. Ofwel via de liften Aiguille du Fruit, ofwel via Pyramides en vervolgens Roc Merlet.

🏴 Suisses

De techniek in zijn Courchevel-definitie. "Suisses" is een zwarte piste die een goede constante steilte biedt, vaak in de schaduw. Daardoor blijft de sneeuw op deze plek goed.

Als u het geluk hebt een dag met poedersneeuw te treffen, zult u er grote ongerepte pisteranden ontdekken, waarmee u van het ene sneeuwkussen naar het andere kunt springen.

Als de verse sneeuw uitblijft, geen paniek. "Suisses" is een genot qua techniek. Op goede snelheid afgelegd, zal deze piste u tot uw grenzen drijven: Met welke snelheid bent u in staat deze bocht te nemen? Heeft u nog genoeg energie in uw bovenbenen om uw ski's te buigen?

Ga naar de lift "Suisses", zelf bereikbaar via Vizelle of Marmottes. Bij aankomst ziet u het standbeeld van de ijsbeer: dat is een eerste waarschuwing voor het niveau van deze piste. Een grote bocht naar links, en daar gaat u! De eerste helling opent zich over een grote vallei, waarvan de gehele linkerkant off-piste is (niet beveiligd).

Vervolgens een grote bocht naar links, met een vlak stuk om uw benen te laten rusten. Voor de grote finale: Een grote open en brede helling, waarop u kans maakt een snelheidsrecord te breken.

Eenmaal onderaan deze eerste muur volgt een tweede, die u rustig terug naar het midden van het station brengt, waar u weer omhoog kunt of naar keuze van sector kunt wisselen.

Bereik "Suisses" via Vizelle of Marmottes.

🏴 L’Éclipse

Heb je de ziel van een "racer"? Mooi, de Éclipse zou je latten moeten doen glanzen. Deze piste heeft dit jaar de "snelheids"wedstrijden van de wereldkampioenschappen georganiseerd. En niet zonder reden, met zijn 3,3 km voor 970 meter hoogteverschil, zijn gemiddelde helling van 30%, het geheel verrijkt met grote bochten en steile stukken, blijft dit een onmisbaar parcours.

Merk op dat deze piste is ontworpen voor professionele snelheidsskiërs, die hem afleggen aan een ongelooflijk hoge snelheid (meer dan 100 km/u). De bochten zijn daarom vrij groot en open, zonder gevaar voor een gemiddelde skiër.

Het vertrek gebeurt in een steile en open rechte lijn, voordat je overgaat naar een bocht naar links, dan naar rechts. Deze grote chicane zou vrij goed moeten verlopen: je benen zijn fris en je hebt nog niet al je snelheid opgebouwd.

Daarna volgt een grote, zeer snelle en bochtige helling: je zult niet minder dan 7 steile bochten moeten nemen, onderbroken door breuken, wat je spiercapaciteit ernstig zou moeten aantasten. Dit deel, dat op volle snelheid wordt afgelegd door professionele skiërs, is over het algemeen spectaculair, vanwege hun enorme inzet.

Als je er nog steeds bij bent, heb je het zwaarste gedaan: je hebt "nog maar" een grote finishlijn te gaan. In deze fase zijn de renners geconcentreerd op het beheren van de inspanning (en de pijn, laten we eerlijk zijn), om de finishlijn zo snel mogelijk te passeren.

Om het zoals de kampioenen te doen, ga je naar de piste l'Éclipse via de stoeltjeslift Plantrey of Bouc Blanc of nog de gondel van Chenus.

🏴 Jean-Blanc

Jean-Blanc is een van de stichtende vaders van het skigebied Courchevel. Wat is er normaler dan een piste naar hem te vernoemen?

Dat is gebeurd met de "Jean-Blanc", die een moment van internationale roem heeft gekend, aangezien deze werd gekozen om de Wereldbeker alpineskiën in 1966 te organiseren.

Nog een anekdote? Het was de eerste keer dat de gemiddelde snelheid van 100 km/u werd overschreden tijdens een wedstrijd. Nu bent u helemaal op de hoogte!

Deze zwarte piste begint met een smalle vallei die door het bos kronkelt. Hij kent zijn portie moeilijkheden: zijn steilheid, zijn neiging om weinig zon te krijgen en zijn helling maken het een fysiek veeleisende piste.

Afhankelijk van de sneeuwconditie kunt u bulten op de piste tegenkomen.

Om Jean-Blanc te bereiken, gaat u naar de piste l'Éclipse via de stoeltjeslift Plantrey of Bouc Blanc of nog de gondel van Chenus.

🏴 Masse

De aankomst van de gondel van de Masse zal u direct in de sfeer brengen, dat is zeker. Eenmaal daarboven ziet u alleen de horizon (en het station Les Ménuires beneden). De berg zelf duikt weg uit uw zicht.

Het is een muur. Bij poedersneeuw vindt u een veld van verse sneeuw, steil en open, dat u met open armen ontvangt. Bij harde sneeuw is het een snelle en technische vallei die u een 4-sterren fysieke voorbereiding biedt.

Inderdaad, met 300 meter hoogteverschil over 800 meter piste heeft u genoeg om de kern van uw ski's te "spannen".

Zodra het steilste gedeelte achter u ligt, bereikt u de rode piste "Fred Covili", een beroemde skiër afkomstig uit de vallei van Moûtiers, beneden.

Om er te komen, neemt u de twee gondels van de Masse (Masse 1 en vervolgens 2).

🏴 Lac Noir

Ver van de drukte brengt de stoeltjeslift "Lac Noir" u naar een wild en ongerept gebied. De toegang tot deze piste moet u verdienen, hij wordt ontsloten door een blauwe piste, waarop u uw snelheid zoveel mogelijk moet opbouwen en behouden. Als u 's ochtends vroeg aankomt, ziet u een prachtig schouwspel op deze blauwe piste: Staand op een bergkam ziet u aan de ene kant het dorp Les Ménuires, badend in de zon. En aan de andere kant de Vallée des Encombres, nog gehuld in duisternis.

Maar laten we stoppen met dromen, de werkelijkheid is heel anders: aan het einde van deze bergkam bereikt u de piste "Lac Noir". Op dat moment heeft u voor u een dal dat rechtstreeks naar het station Les Ménuires afdaalt. Vaak beschaduwd in het begin, kan dit gebied een echte "sneeuwschuur" zijn, afhankelijk van de omstandigheden.

Profiteer van de aanvankelijke steilte om grote, krachtige bochten te maken en uw reflexen te testen. Daarna zal een minder steil en zonniger gedeelte u in staat stellen om weer op adem te komen. Vervolgens zal een tweede gedeelte alle resterende krachten van uw quadriceps opeisen.

Om er te komen, neemt u de twee gondels Masse.

🏴 Cascades

Om uw rondgang langs de steile hellingen van "Val Tho" te beginnen, is Cascades een verplichte passage. Het is simpel: het is de steile helling die het dichtst bij het stationscentrum ligt!

Vertrek vanuit het centrum van het station en ga richting de skilift "Cascades". Waarom deze naam? U zult de ijswatervallen in de buurt zien, wat een hooggebergte-sfeer geeft aan uw lift.

Tijdens de opgang kunt u deze niet-geprepareerde zwarte piste verkennen. Zoals alle niet-geprepareerde zwarte pistes, kan "Cascades" naar keuze zijn: een zijdezacht en steil poederveld OF... een muur van ijzige bulten die u "de sokken van de voeten zal rijden".

In het begin vindt u een zachte helling, om u warm te laten lopen. Deze stelt u in staat om wat snelheid op te bouwen en, als u kunt, de bulten op dezelfde snelheid als de kampioenen te absorberen.

Maar dit verandert snel, de bulten worden meer uitgesproken in het laatste gedeelte van de piste, voordat u de hoofdas bereikt die naar het station afdaalt. Hier moet u uw traject in de gaten houden, het ritme van de bulten volgen... En op uw tanden bijten.

Een kleine anekdote: In Val Thorens bewaren we allemaal een gedenkwaardige herinnering aan het jaar 1986. Dat jaar won Eric Berthon, een lokale skiër, het allereerste wereldkampioenschap freestyleskiën in de geschiedenis van het skiën (gouden medaille in bulten).
Waarom vertellen we u dit? Omdat Eric trainde op "Cascades".

Om "Cascades" te bereiken, zijn er 3 mogelijkheden: de stoeltjeslift met dezelfde naam, de Funitel de Péclet of de stoeltjeslift van Lac Blanc.

🏴 Combe de Caron

Het is ongetwijfeld de plek die je niet mag missen op de top van de 3 Vallées: De Combe de Caron. Zoals je misschien weet, is Caron het hoogste punt van het skigebied.

Om er te komen, ga je richting het onderste deel van het station: daal af in de richting van de sector Boismint. Net ervoor vind je een eerste cabine: "Caron". Neem deze tot je een tweede, nog massievere cabine bereikt: de "Cime Caron". Die zijn naam eer aandoet, want hij brengt je naar de 3200 meter hoogte van de Cime Caron.

Bij het verlaten van deze laatste cabine krijg je waarschijnlijk een klap in je gezicht: het uitzicht, de wind, de kou... Een van deze 3 elementen (zo niet alle 3 tegelijk) zal je eraan herinneren wat de Cime Caron tot een unieke plek maakt.

Je skiet eerst over een lange schaduwrijke rotswand, voordat je een kruising bereikt met de rode piste "Cime". Dan duik je naar beneden. Vanaf daar wacht je een steile, maar geprepareerde muur.

De steilte van de helling vereist een goede fysieke conditie. Als je behoort tot de skiërs met een goed technisch niveau, kun je misschien naar beneden gaan met mooie gesneden bochten in de helling.

Deze piste wisselt zeer steile zones met bulten af met "ontspannings"zones waar het mogelijk is om de remmen los te laten en gemakkelijker te "carven". Ze bevindt zich meestal tussen schaduw en zon.

Ga naar de telecabine Orelle-Caron of de kabelbaan van de Cime Caron om er toegang toe te krijgen.

🏴 La Combe de Rosaël

Hoewel het de enige zwarte piste aan de Orelle-kant is, is ze onmisbaar. U zult genieten van het vertrek vanaf Cime Caron: het ongelooflijke 360° uitzicht en het gevoel dat u op het dak van de wereld staat.

Elke technische skiër zal ook de 500 meter hoogteverschil over 2 km waarderen, dat is een mooie helling!

We beginnen met een matig steile piste, breed en met grote bochten. Dit deel leent zich voor grote bochten op hoge snelheid. Vervolgens zal een scherpe bocht naar links de vijandelijkheden openen: de hellingsgraad neemt een eerste keer toe en komt uit op een groot recht stuk. Daarna wordt de helling nog steiler, richting een opeenvolging van bochten en compressies.

Het sluitstuk is een gigantische muur die u de geluidsbarrière zal laten doorbreken (als u durft niet te remmen).

Op deze zonnige piste vindt u 's ochtends vrij harde sneeuw die 's middags zeer gevoelig is voor de zon.

Ga naar de gondel Orelle-Caron of de kabelbaan van de Cime Caron om er te komen.

Heeft deze rondleiding u bevallen? Vergeet niet dat de 3 Vallées een onmisbare bestemming zijn voor extreem skiën en wedstrijden. Talrijke Franse kampioenen zijn hier hun carrière begonnen. Terwijl anderen van elders kwamen om medailles te winnen in de 3 Vallées.

Wat zeker is, is dat wij deze routes al jaren verfijnen. Om ze speelser en uitdagender te maken... Maar ook veiliger.